Dążność społeczeństwa polskiego z końcem XIX wieku do kreowania średnich szkół w mniejszych miastach i miasteczkach nie ominęła Dębicy - miasta położonego między Tarnowem a Rzeszowem.
Dogodne warunki topograficzne sprzyjały otwarciu takiego zakładu, dodatkowo liczebny wzrost ludności, a także mniejsze koszty związane z kształceniem młodzieży na miejscu zrodziły potrzebę założenia gimnazjum w Dębicy. Szkoła powstała głównie dzięki staraniom wiceprezydenta Rady Szkolnej Krajowej Michała Bobrzyńskiego oraz Krajowego Inspektora Szkół Emanuela Dworskiego, a z czynników miejscowych burmistrza Henryka Zauderera, proboszcza dębickiego ksiądza prałata Eugeniusza Wolskiego, adwokata Sydona Friedberga, hrabiego Józefa Michałowskiego, oraz posłów Michała Jedynaka i Jana Siwuli. Ich zabiegi doprowadziły do otwarcia w Dębicy 29 sierpnia 1900 r. Państwowego Gimnazjum Cesarza Franciszka Józefa z polskim językiem wykładowym. Naukę rozpoczęto w jednopiętrowym domu prywatnym do czasu wzniesienia nowego budynku szkoły.
Dyrektorem gimnazjum został Józef Szydłowski i pełnił tę funkcję od 1900 roku do śmierci (23 IX 1918 r.). Budowa gimnazjum ciągnęła się przez kilka lat. Wreszcie 31 października 1907 roku ksiądz biskup tarnowski Leon Wałęga dokonał uroczystego poświęcenia nowego budynku szkoły. Obecni byli namiestnik Galicji Andrzej Potocki, Michał Bobrzyński, dyrektor gimnazjum jarosławskiego Ignacy Rychlik, reprezentanci władz powiatowych Ropczyc i Pilzna, a także miejscowa ludność.
Od początku istnienia szkoły stopniowo przybywało nauczycieli a w latach 1908-1914 ilość etatów w gimnazjum ustabilizowała się. Wielu nauczycieli podnosiło swoje kwalifikacje. Przybywało też absolwentów wyższych uczelni ze stopniem naukowym doktora. Przejściowo uczył tu dr Michał Janik, dr Zygmunt Koch oraz dr Herkulan Weigt. Nie sposób pominąć uczącego w dębickim gimnazjum Tytusa Czyżewskiego późniejszego słynnego futurystę polskiego, malarza, poetę, krytyka sztuki, współzałożyciela grupy Formiści.

Ciekawe artykuły

Gimnazjum

Zmiany, jakie zaszły w szkolnictwie i oświacie po odzyskaniu niepodległości, nie ominęły Gimnazjum im. Cesarza Franciszka Józefa I w Dębicy. Szkota utraciła swojego patrona, ale nie utraciła swej znaczącej roli w życiu kulturalnym miasta. Dzięki pomocy komitetu rodzicielskiego przeprowadzono remonty w budynku szkolnym. Wznowiła także działalność odremontowana bursa, a jej dawnych sponsorów zastąpili inni: Ministerstwo Pracy i Opieki Społecznej, polsko-amerykański komitet pomocy dzieciom, samorządy okolicznych powiatów i indywidualni ofiarodawcy.
W 1932 roku wybudowano drugie skrzydło budynku bursy. Możność zakwaterowania młodzieży zamiejscowej przyczyniła się do tego, że zasięg oddziaływania szkoły znacznie przekraczał granice powiatu.
9 czerwca 1925 roku Ministerstwo Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego nadało gimnazjum imię Króla Władysława Jagiełły.
W pierwszych dwóch latach po odzyskaniu niepodległości uwidocznił się ruch grona nauczycielskiego. Wśród nowozatrudnionych nauczycieli przyjęto też byłych uczniów Gimnazjum. Nauczyciele z dębickiego gimnazjum szerzyli działalność oświatową poprzez organizowanie w miesiącach zimowych wykładów dla publiczności.
Po...... Czytaj więcej >>